Bréf til engils

Þú komst og fórst á augabliki, þú fékkst aldrei tækifæri til þess að lifa. Ég mun aldrei heyra þig gráta, hlæja eða sjá þig brosa. Mun ekki geta horft á þig vaxa og dafna. Þú lifðir í 21 vikur, þú varst hér, þú varst til. Orð geta ekki lýst tilfinningunni þegar ég missti þig.

Þú varst heilbrigð, fullkomin í alla staða, það var ég, líkami minn sem að var veikur. Það var annað hvort að við færum báðar eða bara þú, hvorugt færir mig þig. Ég hefði dáið fyrir þig ef það hefði þýtt að þú myndir lifa. Og að lifa án þín er erfitt en ég verð að vera sterk því systkini þín þurfa á mér að halda, þurfa á okkur að halda. Sumir segja að lífið heldur áfram, sem það gerir en það er ekki eins, ekkert er eins. Það er eitthvað sem brotnar inn í manni. Ætli við lærum ekki að lifa með þessu.

Þetta er enn allt svo óraunverulegt, fæðingin, tíminn með þér á spítalanum og jarðarförin. Elsku litla líf, eins og ljósmóðirinn sagði sem að tók á móti þér, ekki vitandi það að við vorum löngu búin að velja nafn á þig. Kristíana Líf, fædd og dáin 22.Maí.2018. Ég vil að þú vitir hversu mikið elskuð þú ert og verður alltaf og að þér verður aldrei gleymt, aldrei!

Ég var orðin svo spennt að hitta þig, fá að fara með þig heim en í staðinn fór ég tómhent heim. Ég sá hinar mömmurnar, með nýfæddu börnin sín. Ég sá mann fram á gangi sem sat með nýfædda barnið sitt, svo glaður, svo ástfanginn. Ég talaði við hann, af hverju veit ég ekki en í lok samræðunnar óskaði ég honum til hamingju, hann horfði á mig brosandi og sagði “Takk sömuleiðis” Mig langaði svo að segja honum að barnið mitt væri dáið en í staðinn brosti ég og sagði lágt “takk”. Því hver er ég að hella minni sorg yfir á hann, yfir á einhvern annan sem var ekki að upplifa það sama. Á leiðinni á stofuna mína sá ég inn til konu sem var með ömmuna og afan í heimsókn, amman hélt á barninu brosandi og allir aðrir líka. Þetta voru bara nokkrar sekúndur en leið eins og heil eilíf, þegar ég kom að hurðinni, stoppaði ég andartak áður en ég tók í hurðarhúninn og opnaði. Mig langaði ekki að fara inn, því ég vissi að þarna inni væri látið barn mitt og maki og öll sorgin og reiðin. Ég dróg djúpt inn andann og opnaði og leið og ég steig inn brotnaði ég niður og grét. Maðurinn minn spurði hvað hafði gerst og ég sagði honum það og hann sagði ekki neitt, heldur tók hann bara utan um mig.

Þú varst jarðsett hjá langafa þínum, þann 25.Maí.2018 og þetta er erfiðasta jarðarförin sem að ég hef farið í enda eru minnstu kisturnar þær þyngstu að bera.

Ég elska þig og sakna þín

Mamma

 

Inga Hrönn :